سارا زهیری- پیوستن کانادا به مافیای امپریالیست جهت سرنگونی دولت ونزوئلا

9 بهمن 97 – ان آی تی وی نیوز

اکثر کانادایی ها درباره کشور خود به عنوان یک نیروی خوب و حافظ دموکراسی و مدافع حقوق بشر در جهان فکر می کنند، اما تلاش های اخیر دولت جاستین ترودو برای سرنگونی دولت منتخب ونزوئلا بار دیگر حقیقت زشت در مورد کشور بزرگ سفید شمالی را نشان داد.
دولت کانادا با اقدامات اخیر خود در راستای سرنگونی دولت مادارو صریحا اینگونه القا می کند: ما یک شریک مهم در امپریالیسم هستیم، تمایل داریم در امور داخلی کشورهای دیگر دخالت کنیم تا از نیروی نظامی به نفع جامعه الیت خود استفاده نماییم.

مقامات کانادایی در طی دو سال گذشته علیه رئیس جمهور نیکولاس مادورو به شدت وارد کمپین و لابی گری شده اند.

کریستیا فرلند، وزیر امور خارجه کانادا، بارها از “مشروعیت دموکراتیک و نقض حقوق بشر” کاراکاس انتقاد کرده است.
کریستینا فریلند اخیرا گفته است : “اکنون رژیم مادورو  کاملا به عنوان یک دیکتاتوری شناخته می شود” .

دیپلمات های کانادایی در حال حاضر نقش مهمی را در پیوستن به مخالفان ونزوئلا ایفا کرده اند که در پی حمایت از برنامه های حمایت شده از سوی ایالات متحده به منظور افزایش تنش ها در ونزوئلا با اعلام رئیس جمهور خودخوانده، خوان گوییدو، شدت گرفته است.

مطبوعات کانادایی از قول یک دیپلمات کانادایی گفته اند مقامات کانادا و آمریکا به گوآیدو کمک کردند تا “گفتگو هایی را با افرادی که خارج از کشور و در داخل کشور بودند را تسهیل کند”.

کریستینا فریلند دو هفته قبل از آنکه خوان گوایدو خود را بعنوان رئیس جمهور موقت اعلام کند به وی یخاطر متحد کردن مخالفان تبریک گفته بود.

اوتاوا بصورت همزمان با واشنگتن و تعدادی از دولت های راستگرای آمریکای لاتین بلافاصله پس از آنکه گوایدو خود را رئیس جمهور خودخوانده اعلام کرد از او حمایت کردند.

اوتاوا سالهاست در حال حمایت مستقیم از اپوزیسیون های افراطی مخالف دولت های کشورهای دیگر است. از جمله می توان به حمایت بی قید و شرط سازمان مجاهدین ایران اشاره کرد و حمایت از اعضا فرشگرد و عضو حمایت شده لابی اسرائیل به نام رضا مریدی. همچنین دولت کانادا به اختلاس گرانی نظیر محمود رضا خاوری پناه داده و هیچگونه همکاری در جهت استرداد وی به ایران نکرده است.

در سالهای اخیر دولت کانادا میلیونها دلار برای گروه های مخالف ونزوئلا را بصورت مستقیم پرداخت کرده است و سفیر کانادا در ونزوئلا گفته است ” سفارت کانادا در ونزوئلا در راستای مسائل حقوق بشر به یکی از سفارت خانه های پرآوازه در جهان مبدل شده است!

اوتاوا علاوه بر حمایت خود از مخالفان، در سال 2017 دیپلمات ارشد ونزوئلا را اخراج کرد و سه بار تحریم ها علیه مقامات ونزوئلا اعمال کرد.

در ماه مارس شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد تحریم های اقتصادی آمریکا، کانادا و اتحادیه اروپا علیه ونزوئلا را محکوم کرد ؛ و کاراکاس حرکت کانادا را “نقض آشکار اساسی ترین قوانین بین المللی” نامید.

جاستین ترودو با کارنامه اخیر خود اثبات کرده است سیاستمداری بی تجربه است که صرفا به دلیل کارنامه ی پدر خود وارد این عرصه شده است.

و اکنون کانادا با ریاست جاستین ترودو میزبان جلسه بعدی گروه “لیما” ، یعنی مخالفان دولت ونزوئلا ست.

کریستینا فریلند بارها و بارها کشورهای کارائیب و مرکزی آمریكا را برای پیوستن به گروه های ضد مادورو گروه لیما دعوت كرده است.

با وجود اینکه 11 کشور از 14 عضو گروه لیما مخالفت خود را با هر گونه مداخله نظامی در کشور ونزوئلا اعلام کرده بودند اما دونالد ترامپ عملا درباره حمله نظامی به کشور ونزوئلا صحبت کرده است. اما چرا کانادا باید با حمایت از سخنان دونالد ترامپ خود را در معرض تهدید “نقض مستقیم قوانین بین الملل” قرار دهد؟

Image may contain: 3 people, people smiling, people standing

خوان گوایدو رئیس جمهور منتخب مافیا و از اعضا فراماسون

چرا کانادا مشتاق سرنگونی یک دولت منتخب است؟

سرفصل های اخیر در Globe و Mail (“بحران ونزوئلا، چشم انداز تولید کنندگان نفت خام سنگین کانادا”) و وال استریت ژورنال (“قیمت اوراق بهادار در ونزوئلا پرش به چشم انداز تغییر رژیم”) نشان می دهد برخی از دلایل کوتاه مدت دلیل اصلی حمایت بی چون چرای کانادا از تصمیمات ترامپ است اما نگاهی به این وضعیت از منظر تاریخی، ادعای نوام چامسکی را تایید می کند که میگوید: امور بین الملل مانند مافیا اداره و اجرایی می شود؛ و پدرخوانده نمی تواند نافرمانی را بپذیرد و تحمل کند!!!

در حالی که محدوده مبارزه کنونی دولت ترودو در برابر ونزوئلا قابل توجه است، این اولین بار نیست که اتاوا از سرنگونی یک دولت انتخاب شده حمایت کرده است.

کانادا به شدت از کودتای نظامی علیه Jacobo Arbenz، رئیس جمهوری گواتمالا در سال 1954 حمایت کرد.

و João Goulart رئیس جمهور برزیل در سال 1964 و همچنین “کودتای پارلمانی” علیه فرناندو لوگو، رئیس جمهور پاراگوئه در سال 2012 و Dilma Rousseff ، رئیس جمهور برزیل در سال 2016.

اوتاوا همچنین نقش کمرنگی در حذف رئیس جمهور جمهوری دومینیکن در سال 1965 و سالوادور آلنده، رئیس جمهور شیلی در سال 1973 بازی کرده است.

سیزده ماه قبل از ربوده شدن Jean-Bertrand Aristide توسط نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا ، در 29 فوریه 2004  دولت لیبرال Jean Chrétien’s  یک جلسه بین المللی برای بحث در مورد سرنگونی رئیس جمهور هائیتی برگزار کرده بود!

و اکنون برای مسیری که کانادا و آمریکا برای سرنگونی دولت مادورو در نظر گرفته است هیچ دورنمایی بدون خشونت و خونریزی را نمی توان تصور کرد که در حقیقت این “نقض صریح و بی پرده حقوق بشر” محسوب می شود و نه آنچه کانادا و آمریکا درباره دموکراسی و حقوق بشر فریاد می زنند و رسانه های اصلی آنرا منعکس می کنند.

 

0





دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *