مصطفی مازح-آلمان بازیچه دست آمریکا

آلمان کشوری در قاره اروپا با پایتخت برلین ، از شمال با دریای شمال، دانمارکو دریای بالتیک، از شرق با لهستان و جمهوری چک، از جنوب با اتریش و سوئیس و از غرب با فرانسه،لوکزامبورگ، بلژیک و هلند مرز دارد. این جمهوری فدرال که اکنون پرجمعیت ترین کشور در قاره اروپا محسوب می شود پس از اتمام جنگ جهانی دوم عملا به زیر سلطه آمریکا رفت و تاکنون نتوانسته از این استعمار پیشرفته رهایی یابد و این تسلط در زمینه های مختلف انجام پذیرفته است.
پس از جنگ جهانی دوم، دنیای خارج آنقدر در غیرنظامی کردن آلمان موفق بود، و آنقدر آلمانی‌ها درباره گذشته ستیز‌ه‌جوی خود حساسند که امروز، بزرگترین قدرت اروپا کشوری بدون بنیه نظامی است و احتمالا همینطور باقی خواهد ماند. بعد از جنگ درباره اجازه دادن به آلمان برای نگه داشتن یک ارتش کارآمد بحث‌های زیادی به وجود آمد. مخالفان استدلال می‌کردند که باید به روندی که با نظامی‌گری پروسی‌ها (آلمان قدیم) آغاز شد و به جنایت‌های آلمان نازی رسید پایان داد. زمانی آلمان شرقی، با حکومت کومونیستی خود، طبق سنت نظامی آلمانی، یک نیروی بسیج مردمی ایجاد کرد. در آلمان غربی، که توسط بریتانیا، فراسنه و آمریکا اشغال شده بود، شکل متفاوتی از ارتش به وجود آمد. ارتش جدید آلمان “بوندسور” که در نیمه دهه ۱۹۵۰ متولد شد، تعمدا نیرویی کوچک برای حفاظت از آلمان غربی بود، نه برای جنگیدن در خارج مرزها. نیروهایش طوری تعلیم دیده بودند که خود را “شهروندانی در لباس نظامی” ببیند.
بعد از جنگ جهانی دوم ایالات متحده آمریکا به بهانه دفاع از جهان آزاد در مقابل گسترش کمونیسم، حضور نظامی خود را در سراسر جهان به ویژه در اروپا تحکیم کرد. هشتم ماه می 1945 هنگامی که جنگ جهانی دوم در اروپا پایان یافت، به دستور آیزنهاور رئیس جمهور وقت آمریکا، مقر نیروهای آمریکایی حاضر در اروپا از ورسای فرانسه به فرانکفورت آلمان انتقال یافت. بیش از دو میلیون سرباز آمریکایی در طول جنگ وارد اروپا شده بودند که بعد از جنگ 10 درصد این تعداد به نام دفاع از اروپا مقابل شوروی، در آلمان مستقر و با توجه به مناطق جغرافیایی آلمان سازماندهی شدند. بعد از جنگ سرد انتظار می‌رفت نیروهای نظامی ایالات متحده خاک آلمان را ترک کنند، اما فعالیت‌های نظامی این کشور در آلمان ابعاد دیگری به خود گرفت و اکنون آلمان میزبان بیشترین و مجهزترین پایگاه‌های نظامی آمریکا در سراسر جهان است.
برخی منابع تعداد پایگاه‌های نظامی آمریکا در 130 کشور جهان را 900 پایگاه ذکر می‌کنند که از این تعداد 250 پایگاه در آلمان قرار دارد. همچنین طبق تحقیقات موسسه هریتیج، آلمان در سالهای1950 تا سال 2000 نسبت به دیگر کشورها بیشترین تعداد سربازان آمریکایی را به خاک خود راه داد. طی این سالها، آلمان در مجموع شاهد حضور 10 میلیون سرباز آمریکایی بود. به استثنای دوران جنگ ویتنام، سربازان آمریکایی بیشترین حضور را در آلمان داشته‌اند که از این جهت ژاپن، جمهوری کره، ویتنام و انگلستان در رده‌های بعد از آلمان قرار دارند.
دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا مدتهاست این انتقاد را به متحدان خود در ائتلاف نظامی ناتو وارد می‌کند که هزینه کمی در زمینه دفاعی و نظامی دارند. به گزارش بلومبرگ، دونالد ترامپ حالا به تیم امنیتی خود توصیه می‌کند که هزینه استقرار نیروهای آمریکایی را از کشورهای میزبان دریافت کنند. بر اساس تصمیمات مدنظر ترامپ کشورهایی که نیروهای آمریکایی در آن مستقر هستند باید تمام هزینه‌ها به‌علاوه 50 درصد بیشتر را پرداخت کنند.
براساس گزارش تایم، تحت «فرمول هزینه‌ها+50» در برخی موارد احتمالاً از کشورهای میزبان خواسته خواهد شد، پنج تا شش برابر بیشتر از هزینه‌ای که الآن می‌کنند بابت استقرار نظامیان آمریکایی پول پرداخت کنند.
این تصمیم دولت آمریکا به‌خصوص برای آلمان گران تمام می‌شود. در کشور آلمان در حال حاضر حدود 33 هزار نیروی آمریکایی مستقر هستند. به‌گفته دیوید اوچمانک، پژوهشگر مؤسسه “رند” آلمان 28 درصد هزینه استقرار این نیروها در خاک خود را پرداخت می‌کند که معادل یک میلیارد دلار در هر سال است. اگر این درخواست ترامپ اجرایی شود هزینه‌های استقرار نیروهای آمریکایی در خاک آلمان به حدود 5 میلیارد دلار افزایش پیدا می‌کند. این هزینه‌ها ابتدا بر دوش فرودگاه‌های آلمان سنگینی خواهد کرد. علاوه بر این قرار است تا سال 2020، 1500 نیروی آمریکایی دیگر در آلمان مستقر شوند.

همچنین جنگ تجاری میان آمریکا و اروپا با اعمال تعرفه‌های سنگین گمرکی بر فلزات، وارد مرحله جدیدی شده است که خودروسازان آلمانی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. بیش‌ترین سهم صادارات کشورهای عضو اتحادیه اروپا به آمریکا، متعلق به خودروسازان آلمانی از جمله مرسدس بنز،پورشه، آئودی، بی‌ام‌و و فولکس‌واگن است. دولت ترامپ از ایجاد هیئت تحقیق تجاری برای بررسی واردات خودرو در ایالات متحده خبر داد که می‌تواند باعث اعمال تعرفه ۲۵ درصدی بر خودروهای آلمانی شود. در حال حاضر ۹۰ درصد از بازار خودروهای لوکس ایالات متحده آمریکا در اختیار شرکت‌های آلمانی است. دونالد ترامپ پیش از این نیز بنای مخالفت با خودروسازان آلمانی را گذاشته بود و در اوایل سال ۲۰۱۷ طی مصاحبه با روزنامه آلمانی بیلد گفت که قصد دارد تعرفه ۳۵ درصدی بر واردات خودرو اعمال کند. در آن زمان رئيس جمهور آمریکا، کشور آلمان را به عنوان یک خودروساز بزرگ معرفی کرد، اما گفت که روابط تجاری آلمان با آمريکا يک خیابان يک‌طرفه و ناعادلانه است. در پی  اظهارات ترامپ، ارزش سهام بی‌ام‌و در بازار بورس حدود ۰.۵ درصد کاهش یافت؛ در حالی که ارزش سهام دایملر و فولکس‌واگن به ترتیب ۱ و ۱.۶ درصد کاهش یافت. ژاپن و آلمان بعد از جنگ جهانی دوم، دو کشور به ظاهر پیشرفته اما در باطن، مستعمره ی آمریکا محسوب می شوند. قانون اساسی این دو کشور را حقوقدانان ایالات متحده نوشتند و هیچ یک از این دو کشور، ارتش مستقلی ندارند. مقامات هر دو کشور بدون اجازه ی آمریکا، حق تصمیم گیری کلان را نداشته و در مداخلات سیاسی دنیا هیچ تصرفی ندارند.
به تازگی سفیر آمریکا برای شرکت‌های آلمانی شریک در احداث خط لوله گاز جریان شمالی ۲ با روسیه خط و نشان کشیده است که در صورت ادامه همکاری با مسکو با خطر تحریم ایالات متحده روبرو خواهند شد. شرکت‌های آلمانی شریک در احداث خط لوله گاز جریان شمالی-۲ بین آلمان و روسیه، نامه‌هایی از ریچارد گرنل دریافت کرده اند که از نگاه روس‌ها اقدامی مداخله جویانه در امور داخلی آلمان به حساب می‌آید. خط لوله جریان شمالی دو قرار است گاز طبیعی را از شمال غربی روسیه و از مسیر دریای بالتیک به شمال آلمان منتقل کند و بطور موثر حجم گاز وارداتی آلمان از روسیه را دو برابر خواهد کرد. آمریکا با این پروژه مخالف و مدعی است این خط لوله موجب تشدید کنترل روسیه بر بازار انرژی اروپا خواهد شد و اهمیت مسیر‌های ترانزیت انرژی مانند اوکراین را کاهش خواهد داد. این درحالیست که شرکت‌های آمریکایی تولید کننده گاز با فناوری‌های جدید نیز درصدد فروش گاز به اروپا هستند و به نظر می‌رسد مخالفت آمریکا بیشتر با هدف تصاحب بازار اروپا است.
حال باید دید این کشور بزرگ اروپایی چه زمانی با این دخالت ها مقابله خواهد کرد و به طور مستقل برای آینده کشور و مردم تصمیم خواهد گرفت؟

مصطفی مازح

0





دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *